شکفته شد گل حَمرا و گشت بلبل مستصلایِ سرخوشی، ای صوفیان باده پرستاساس توبه که در محکمی چو سنگ نمودببین که جام زُجاجی چه طُرفهاش بشکستبیار باده که در بارگاه استغناچه پاسبان و چه سلطان، چه هوشیار و چه مستاز این رِباط دودر، چون ضرورت است رَحیلرِواق و طاقِ معیشت، چه سربلند و چه پستمقام عیش میسر نمیشود ب...